• MHBenam (2 ماه پیش)

  یک قرن بعد، چاپلین هنوز مرا می‌خنداند

  یک کمدی تلخ و شیرین و زیبا. خندیدم. بیش از یک قرن گذشته و چاپلین هنوز هم می‌تواند مرا بخنداند.

  تقابل شانس و بدشانسی، فقر و ثروت، انسان ساده و انسان حیله‌گر؛ همه این‌ها هنوز هم کار می‌کنند. این فیلم را در سال‌های مختلف بارها دیده‌ام، اما صحنه معروف خوردن کفش هنوز هم برایم به همان اندازه جذاب است. رقص، سرما، برف، طلا و طوفان؛ هر کدام جذابیت خاص خودشان را دارند.

  صحنه‌های طوفان و جلوه‌های ویژه فیلم حتی بعد از یک قرن هنوز شگفت‌انگیزند. دیدن فیلمی که در سال ۱۹۲۵ ساخته شده و فهمیدن اینکه چه مقدار از طنز، انسانیت و تخیل تصویری آن هنوز زنده مانده، واقعاً عجیب است.

  اما تلخی عمیقی هم در تماشای آن امروز وجود دارد. هیچ‌کدام از آدم‌هایی که روی پرده می‌بینم دیگر زنده نیستند. نه چاپلین، نه بازیگران، نه آدم‌هایی که پشت دوربین برای ساختن این فیلم کار کردند. همه کسانی که این لحظات را خلق کردند، دهه‌هاست که از دنیا رفته‌اند.

  و به نحوی همین فکر است که وسط خنده‌ها غمگینم می‌کند. دارم آدم‌هایی را می‌بینم که بیش از صد سال پیش زندگی کردند، تلاش کردند، عاشق شدند، رنج کشیدند و ما را خنداندند؛ و دیگر هیچ‌کس باقی نمانده که بتوانم شخصاً از او برای ساختن این فیلم تشکر کنم.

  پس تنها کاری که می‌توانم بکنم این است که اینجا، بیش از یک قرن بعد، بگویم:

  ممنونم، چارلی چاپلین.

  1 0

  Reply

نظر تو چیه؟
واسه ارسال نظر وارد شو یا ثبت‌نام کن