• layly (5 روز پیش)

  این اثر بر اساس یه رمان علمی تخیلی معروف توی کره ساخته شده
  یه مانهوا یا کمیک های تصویری انلاین و رنگی به سبک کره ای هم ازش درحال انتشاره
  رمانش تموم شده ولی بیقیه بخش های وابسته بهش در حال انتشارن؛ درکل اثر معروف و محبوبیه
  گله هاب زیادی درمورد این فیل و تغییراتی زیادی که وارد داستان کرده بودن زیاد بود مثلا اینکه تو داستان اصلی سلاح قالب شخصیت ها شمشیره و اینجا اونارو با تفنگ جابه جا کرده بودن که واقعا به بخش برزگی از روایت داستان اصلی لطمه ی بزرگی میزنه…
  با این وجود باید در نظر گرفت که به این اثار میگن اقتباسی
  با خیلی از رمان های مشابه ای که به فیلم تبدیل میشن همینطور رفتار میشه و وقتی اثر اصلی رو میخونی تازه متوجه تفاوت های زیادی میشید
  حتی تو مانهوا هم نسبتا دست بع تغییرات زدن
  به هرحال یه اثر تصویری و کوتاه باید باور پذیری و ظرفیت اجرایی خودش رو در نظر بگیره
  اکثر کسایی که هیچ شناختی از داستان اصلی نداشتن نسبتا لذت بردن و بیشتر گله ها از طرفدارای اصلی بوده
  اینم یه فیلم با محوریت یه رمان علمی تخیلیه به هر حال دیگه

  0 0

  Reply
• Lidanour9640 (1 ماه پیش)

  باحال بود ، شبیه سولو لولینگ بود البته سولو لولینگ انیمه س و فضاش متفاوته اما داستانش شبیه همونه ، سریال خاطرات الحمرا هم تو همین سبک هست، من این سبکو دوست دارم اینکه داستانی که میخونی یا بازی که میکنی به واقعیت تبدیل بشه باحاله به نظرم

  0 0

  Reply
• Roz Sorkh (2 ماه پیش)

  یک فیلم تخیلی بود و داستانی و زیاد قشنگ نبود

  0 0

  Reply
• Rose926 (9 ماه پیش)

  فقط بخاطر جیسو بلکپینک اینو دیدم درکل اگه به فیلمای تخیلی علاقه دارین میتونین بدون مشکل ببینینش درکل خوب بود البته جیسوهیلی هم نقش نداشت توش وقطعا این فیلم باید سری دوم داشته باسه

  10 2

  Reply
• Setakk (10 ماه پیش)

  چرت بود و به نظرم ارزششو نداشت
  بخاطر جیسون دیدم اونم خیلی سکانس های زیادی رو بازی نکرده بود

  0 0

  Reply
• BLINK 2001 (10 ماه پیش)

  قشنگ بود البته من فقط به خاطر جیسو و لی مین هو دیدمش

  7 3

  Reply
• rajaa (10 ماه پیش)

  سرعت فیلم را برای دوبلورها افزایش دادند برای هماهنگی صوت دوبله با کیفیت pahe باید سرعت صوت را کاهش داد تا سینک شود. نسخه اصلی وب دی ال را اینها از کجا برای دوبلورها فرستادند اینفدر با عقده

  0 0

  Reply
• Zoey (11 ماه پیش)

  وای فیلمش امد خیلی منتظرش بودم ممنون که گذاشتینش
  فقط جیسو

  9 1

  Reply
• amir s (1 سال پیش)

  فیلم قشنگی بود
  دوست داشتم

  8 1

  Reply
• Arshamxxx (1 سال پیش)

  “Omniscient Reader: The Prophecy” ادعای قصه‌گویی پیچیده و فلسفی دارد، اما در عمل گرفتار تصنع و جلوه‌فروشی می‌شود. فیلم می‌خواهد هوشمندانه باشد، اما اغلب شخصیت‌ها بی‌جان‌اند و احساساتشان مصنوعی است. جلوه‌های ویژه شاید چشم‌نواز باشند، اما از روایت و درام هیچ کمکی نمی‌کنند؛ گویی تکنیک جای قصه را گرفته است. نیمه‌ی دوم فیلم بیشتر شبیه یک نمایش تجاری از انفجار نور و رنگ است تا یک داستان واقعی.

  در کل، فیلم تماشایی است، اما همان مشکل همیشگی آثار اقتباسی فانتزی را دارد: *چهره‌ای زیبا، دلِ خالی.*
  «فیلم، نه اثر هنری است، نه تجربه انسانی.»

  8 3

  Reply
• fxmrrich (1 سال پیش)

  خطر اسپویل شدید!
  اینجا قرار نیست فقط داستان فیلم را تعریف کنیم؛ می‌خواهیم قصه را بشکافیم و بندبندش را روی دایره بریزیم. خلاصه که چیزی از غافلگیری برایتان باقی نمی‌ماند. اگر دوست دارید با ذهن بکر و دست‌نخورده این اثر را ببینید، لطفاً همین‌جا خواندن را متوقف کنید و پس از تماشای آن بازگردید.
  ________________________________________
  ۱. ویترین خوش‌رنگ در برابر حقیقت عریان
  داستان ظاهری: یک کارمند معمولی که رمانی را تا انتها خوانده، ناگهان خود را در دنیای همان رمان می‌یابد و به‌عنوان تنها کسی که از آینده خبر دارد، تلاش می‌کند تا پایان داستان را تغییر دهد. این یک دروغ بزرگ است.
  حقیقت عریان: این فیلم، مرثیه‌ای ترسناک برای «مرگ فردیت» و پیروزی نهایی «فرهنگ نظاره» (Spectacle Culture) است. دنیا به یک استریم زنده (Live Stream) عظیم تبدیل شده و انسان‌ها گلادیاتورهایی هستند که برای کسب «لایک» و «دستمزد» از سوی تماشاگران آسمانی (صورت‌های فلکی)، می‌جنگند و می‌میرند. «کیم دوکجا» قهرمان نیست؛ او کاربری است که با دانستن الگوریتم، سیستم را هک کرده است. این فیلم دربارهٔ بقا نیست، دربارهٔ تبدیل شدن زندگی به یک نمایش خونین برای سرگرمی دیگران است.
  ۲. جراحی روان‌شناختی شخصیت‌ها
  در اینجا با دو نمونهٔ روان‌پریشی کلاسیک مدرن طرف هستیم، نه قهرمان.
  • کیم دوکجا ناظر نهایی – (The Ultimate Voyeur): این شخصیت، تجسم انسان معاصر است؛ وجودی توخالی که هیچ هویت مستقلی ندارد و تمام شخصیتش را از محتوایی که مصرف کرده (وب‌رمان) وام گرفته است. او یک «خواننده» نیست، یک «انگل» اطلاعاتی است که از تراژدی و درد شخصیت‌های واقعی داستان (مانند یو جونگهیوک) تغذیه می‌کند تا خود را بالا بکشد. او نمی‌خواهد دنیا را نجات دهد؛ او یک طرفدار عقده‌ای است که از پایان سریال موردعلاقه‌اش خوشش نیامده و حالا با ورود به داستان، آن را به نفع خودش بازنویسی می‌کند.
  • یو جونگهیوک تولیدکنندهٔ محتوا – (The Content Creator): این قهرمان اصلی رمان، تنها شخصیت «واقعی» داستان است؛ هنرمندی که مجبور است بارها و بارها در جهنم شخصی‌اش زندگی کند تا برای «صورت‌های فل-کی» محتوای دراماتیک تولید کند. او نماد هنرمند یا خالقی است که روحش توسط مخاطبانِ مصرف‌کننده و بی‌رحم بلعیده می‌شود. ورود دوکجا به زندگی‌اش، بزرگ‌ترین توهین ممکن است؛ گویی فردی از بخش نظرات، به وسط صحنهٔ فیلم‌برداری بپرد و بخواهد به کارگردان یاد بدهد چگونه فیلم بسازد.
  ۳. مهندسی ذهن و رمزگشایی نمادها
  • پیام‌های ناخودآگاه: فیلم این باور وحشتناک را به ناخودآگاه شما تزریق می‌کند که زندگی‌تان بی‌ارزش است، مگر اینکه «دیدنی» باشد و بتواند دیگران را سرگرم کند. این فیلم «سندروم» شخصیت اصلی (Main Character Syndrome) را به‌عنوان یک سازوکار بقای ضروری تبلیغ می‌کند: اگر نتوانی توجه جلب کنی، حذف می‌شوی. این یعنی عادی‌سازی فرهنگ اینفلوئنسری در مقیاس بقای بشریت.
  • رمزگشایی نمادها (Symbolism):
  o سیستم «استریمینگ ستاره‌ای» (Star Stream): این سیستم، استعاره‌ای عریان از شبکه‌های اجتماعی است؛ پلتفرمی (مانند توییچ یا یوتیوب) که در آن بقای شما به «کمک‌های مالی» (Coins) از طرف دنبال‌کننده‌های قدرتمندتان بستگی دارد. یا محتوا تولید می‌کنی، یا می‌میری.
  o «سناریوها» (Scenarios): این‌ها نماد «بازی‌وارسازی» (Gamification) زندگی هستند. تمام پیچیدگی‌های اخلاقی و انسانی به یک سری مأموریت با پاداش و جریمهٔ مشخص تقلیل یافته است. دیگر مهم نیست کارت درست است یا غلط؛ فقط مهم است که «مرحله را رد کنی».
  o گوشی هوشمند دوکجا: این یک ابزار نیست؛ کتاب مقدس این دنیای جدید است. تمام «حقیقت» جهان (یعنی داستان رمان) در آن نوشته شده است. این یعنی کسی که به داده‌ها (Data) دسترسی دارد، خداست.
  ۴. اسرار فاش‌شده و تئوری‌های کلیدی
  راز اصلی فیلم یک پیچش داستانی نیست، بلکه یک حقیقت فرا-داستانی (Meta) است: «ما»، یعنی تماشاگران فیلم، همان «صورت‌های فلکی» هستیم. فیلم دوربین را به سمت ما برمی‌گرداند و ما را به خاطر لذت بردن از تماشای این رنج و بدبختی، قضاوت می‌کند. ما نیز برای سرگرمی خودمان در حال «پرداخت هزینه» به این سیستم هستیم.
  تئوری نهایی: هیچ‌کدام از این‌ها واقعی نیست. دوکجا همان «کهن‌ترین رؤیا» است؛ او خواننده‌ای تنهاست که از فرط افسردگی و انزوا، تمام این دنیا را در ذهن خود خلق کرده تا از واقعیت فرار کند. کل فیلم، یک سازوکار دفاعی روانی در ذهن فردی عمیقاً آسیب‌دیده است.
  ۵. کلام آخر (نظر شخصی)
  این فیلم یک شاهکار فریبکارانه است. خود را در لباس یک فانتزی اکشن هیجان‌انگیز معرفی می‌کند، اما در باطن یک فیلم ترسناک روان‌شناختی دربارهٔ از دست دادن «خود» در عصر ارتباطات است. این فیلم یک اسب تروآ است که نقدی بی‌رحمانه بر فرهنگ مدرن را در دل یک بلاک‌باستر پرزرق‌وبرق پنهان کرده است. تماشای آن نه‌تنها ضروری، بلکه برای فهم دنیایی که در آن زندگی می‌کنیم، حیاتی است. این فیلم یک آینه است؛ آیا جرئت دارید به آن نگاه کنید؟
  ۶. امتیاز نهایی
  امتیاز: ★★★★★ (۵ از ۵ ستاره)
  دلیل اصلی امتیاز: یک کالبدشکافی وحشیانه از روح انسان معاصر که در قالب یک فیلم فانتزی پنهان شده و تو را مجبور می‌کند بپرسی: آیا تو خواننده‌ای یا تنها بخشی از یک داستان بزرگ‌تر؟

  12 19

  Reply
  • carmilla (1 سال پیش)

    با تشکر از چت‌جی‌پی‌تی

    28 1

    Reply
• vahid h (1 سال پیش)

  اینو باید سریالش میکردن مثل سولو لولینگ

  18 5

  Reply
• امیر حسین (1 سال پیش)

  نمی دانم جریان چیه ولی فیلم فقط 24% liked تو گوگل داره یعنی …

  9 0

  Reply
  • carmilla (1 سال پیش)

    اونایی که ناول و یا مانهوا رو خوندن و فن های اصیلش به‌حساب می‌ان دیگه، خیلی عصبانی شدن از انتخاب بازیگر و تغییراتی که به نسبت اثر اصلی داخل فیلم انجام شده و به کل همه ناراضی بودن.

    7 0

    Reply
• عرفان آریا (1 سال پیش)

  خوشمان آمد

  14 8

  Reply
  • عرفان آریان (1 سال پیش)

    داستانش جالب بود ولی یه جاهایی حس میکنی برای نوجوانان ساختن این فیلم رو نه بزرگسالان . فیلم هایی مثل شائوشنک و شیندلر و پدرخوانده و سرپیکو و بعدازظهر سگی و درخشش و صورت زخمی و تلقین و اینتراستلار دیگه تکرار نمیشن

    4 2

    Reply

نظر تو چیه؟
واسه ارسال نظر وارد شو یا ثبت‌نام کن