• matyo (1 هفته پیش)

  پدری پس از دوازده سال به خانه‌اش برمی‌گردد و ما نمی‌دانیم که اصلا چرا زن و زندگی و بچه‌هایش را ترک کرده، رفته و حالا بعد از این همه سال برگشته؛ تا انتها هم قرار نیست این معما برای‌مان حل شود. در واقع اصلا قرار نیست پاسخ شفاف و مشخصی عایدمان شود.

  ما تنها نظاره‌گر معاشرت این پدر با دو فرزندش در طول یک سفر چند روزه هستیم و از آنجا که در ابهام کامل به سر می‌بریم، لاجرم باید از حرکات، رفتار، گفتار و کوچک‌ترین واکنش‌های پدر، او را بشناسیم اما با این حال نیز نمی‌توانیم ادعا کنیم که او را شناخته‌ایم. به همین خاطر است که لحظه‌ای مثل بچه‌ها از دستش عصبانی می‌شویم، لحظه دیگر جذب مهابت و ابهت پدرانه‌اش می‌شویم، لحظه‌ای می‌خواهیم او را خفه کنیم و لحظه‌ای دیگر برایش دل می‌سوزانیم!

  این قدرت “بازگشت” است. فیلمی که در اوج ابهام جلوه‌گری می‌کند و در حالی که ما را در میان سوال‌های بی‌جواب رها کرده، درگیرکننده می‌شود، می‌درخشد، تاثیر می‌گذارد و می‌تازد.

  تحلیل از کانال تلگرام گیتارتینو
  @Guitartino

  0 0

  Reply
• MHBenam (4 هفته پیش)

  بازگشت — شاهکاری آرام و دردناک

  چیزی تسخیرکننده در بازگشت وجود دارد که مدت‌ها بعد از تمام شدن فیلم با آدم می‌ماند. بازی‌ها فوق‌العاده‌اند، به‌خصوص دو بازیگر جوان که با نگاه‌ها و سکوت‌هایشان بار عاطفی عظیمی را منتقل می‌کنند. موسیقی محدود است، اما دقیق و به‌جا استفاده شده و هرگز سعی نمی‌کند احساسات تماشاگر را به زور هدایت کند.

  فیلم‌برداری خیره‌کننده است. رنگ‌های خاموش، لوکیشن‌ها، طراحی صحنه و لباس‌ها جهانی سرد، دور و تقریباً بی‌زمان می‌سازند. تقریباً هر قاب با دقت ساخته شده، بدون اینکه مصنوعی به نظر برسد.

  چیزی که بیش از همه دوست داشتم این بود که فیلم حاضر نیست همه‌چیز را توضیح بدهد. جایی برای تفسیر باقی می‌گذارد و اتفاقاً به خاطر همان چیزهایی که ناگفته می‌مانند، تأثیرگذارتر می‌شود. وقتی فیلم تمام شد، دیگر به تحلیلش فکر نمی‌کردم؛ فقط یک غم عمیق برایم باقی مانده بود.

  فیلمی زیبا، رازآلود و عمیقاً انسانی.

  0 0

  Reply

نظر تو چیه؟
واسه ارسال نظر وارد شو یا ثبت‌نام کن